Diyelim ki televizyon üretiyorsunuz.
Yeni ekran teknolojiniz renkleri rakiplerin ekranlarından çok daha canlı, çok daha gerçek gösteriyor. Bunu insanlara anlatmak istiyorsunuz. Bütçeniz de geniş. Ne yaparsınız?
Bir reklam filmi?
Ama şöyle bir dert var:
Renklerin ne kadar canlı, ne kadar gerçek olduğunu anlattığınız reklamı izleyen kişi, onu sizin televizyonunuzdan izlemeyecek. Kendi evindeki eski ekranda izleyecek. Hatta büyük ihtimalle, rakibinizin ekranında...
Yani renklerinizin ne kadar harika olduğunu, o harikalığı gösteremeyen bir ekranın arkasından anlatmaya çalışacaksınız.
Kolay bir problem değil.
2005 yazında, Sony ekibinin önündeki problem buydu.
2005'te Sony
O yıl Sony, dışarıdan bakıldığında hâlâ bir devdi. Ama içeriden bakıldığında, işler çok da yolunda değildi.
Sony zamanında Walkman'i icat etmişti. Ama artık Apple'ın iPod'u gelmişti ve pazarı elinden almıştı.
Yeni savaş, LCD televizyonlardı. Ama orada da sorun şuydu: Herkes aynı şeyi söylüyordu. Ürün televizyon. Tasarımlar benzer. Özellikler benzer. Net görüntü, canlı renkler, yeni teknoloji...
Sony bu pazara, Bravia adında yeni bir markayla girecekti. Vaadi de şuydu: Colour Like No Other. Hiçbir şeye benzemeyen renkler.
Bu vaat nasıl anlatılır?
Reklam ajansı Fallon'un Londra şubesindeki İngiliz reklamcılar, yoksa İngiltereli reklamcılar mı demeliydim, yoo, İngiliz reklamcılar, bu vaadi kanıtlamak için bir senaryo yazdı.
Senaryo tek bir cümleydi: